روزه از نگاه سعدی

سعدی » بوستان » باب دوم در احسان

حکایت

خورنده که خیرش برآید ز دست

به از صائم الدهر دنیا پرست

مسلم کسی را بود روزه داشت

که درمانده‌ای را دهد نان چاشت

وگرنه چه لازم که زحمت بری

ز خود بازگیری و هم خود خوری؟

 

 

معنی: صائم الدهر

کسی که تمام روزهای سال را روزه بگیرد.فرهنگ فارسی عمید